Schoenmaker verhalen
Over de auteur: Herman Pieter de Boer
Pieter De Boer (geboren 9-2-1928 te Rotterdam) is een van Nederlands bestsellerschrijvers. In 1956 debuteerde hij met een mislukte toekomstroman, De witte partij. In 1972 verscheen zijn eerste literair geslaagde novelle 'Dorpsgeheimen'. Van zijn hand verscheen verder onder andere 'De troost van Hagelslag', 'De verbazing', 'Heks ik hou van jou' en 'Verlangen'. Veel van zijn verhalen werden in verzamelbundels en tijdschriften opgenomen. Verder schreef hij ook een groot aantal liedteksten waaronder diverse hits.
Hieronder vindt u een zestal verhaaltjes van zijn hand over de schoen en de schoenmaker:
Schoenmaker Leo en de Swingers
De wereldschoenen van Chrissie
Een fatsoenlijke schnabbel
De filmpumps van Tessa
De schoorsteenkoorts
De rampschoenen van Remco Linders
Schoenmaker Leo en de swingers
Kees Kornuit (49) kroop op handen en knieën door de slaapkamer. Hij loerde onder het bed, tastte onder de nachtkastjes. 'Wâ zoekde gij, Keeske?' vroeg Rietje (45) die uit Brabant kwam en het soms leuk vond om dat te laten merken. Kees was opgestaan en snuffelde nu voor de vierde keer in de klerenkast. 'Iets heel belangrijks,' zei hij met weggemoffelde stem, want zijn hoofd was daarbinnen. Hij kwam tevoorschijn, hij keek enigszins verwilderd. 'Ik zoek m'n swingers, waar zijn m'n swingers?' 'Ach, gij...' Rietje maakte een handgebaar, zo'n wuifje van maak-je-niet-druk. Maar Kees bleef schichtig kijken. Opeens zei hij met wantrouwen in zijn ogen: 'Rietje, je hebt ze toch niet weggegooid?'
Intussen, elders in de stad. 'Check it out! zei de jongeman met het trendy kaalgeschoren hoofd en de leuke grijns. Hij zette twee dingen op de toonbank. 'Wow!' zei schoenmaker Leo van de weeromstuit, en toen schoot hij in de lach. 'Wat ZIJN dit?' 'Dit,'zei de jongeman en hij wees met twee open handen op de dingen, 'dit zijn de swingers van Kees Kornuit, mijn vader. Gekocht in 1977 toen hij vijfentwintig was, sindsdien heeft hij er op gelopen.' 'Aha,' zei Leo, 'het zijn dus schoenen. Jaja, nou zie ik, bij nadere beschouwing zijn dit...' Hij tilde de dingen op en bekeek ze aandachtig. 'Jaja, het komt helemaal terug. Door de nevelen van ouderdom schemert de jonge schoen van toen. Verhip, als ik me niet vergis zijn dit nog originele Roflex loafers.' 'Loafers?' 'Instapschoenen,' vertaalde Leo. Hij schudde het hoofd in verwondering. 'Originele Roflexen!' zei hij. 'Gôh...' Samen bekeken ze de bruinsuède dingen. Overal losse stikseldraden, de wreefbanden hingen er losflappend bij, de hakken waren haast niet meer aanwezig, de zolen gebarsten.
'Hoe noemt je vader deze schoenen ook weer?' 'Zijn swingers. Als hij ze draagt voelt hij zich volkomen okee en swingend, vandaar.' 'Maar,' zei Leo ernstig, 'hier kun je toch niet meer mee lopen.' 'Precies,' zei de jongeman, 'en dat vindt mijn moeder dus ook al ongeveer tien jaar. Dus.'
'Dus?' 'Dus ben ik hier bij u, zijnde schoenmaker, en laat ik het probleem bij u achter.' 'Wat is de termijn,' vroeg Leo, 'een week?' 'No! No!' zei de jongeman heftig. Hij wenkte Leo vertrouwelijk naderbij...
Intussen, in huize Kornuit. 'Weggegooid?' herhaalde Rietje. 'Wâ zedde nou! Bende gek?' 'Maar waar zijn ze dan?' zei Kees wanhopig. Rietje stelde hem gerust met haar theorie dat de dingen niet weg zijn maar zich verplaatsen. En als je je niet druk maakt, kom je ze vanzelf weer tegen. 'Nou, ik hoop dat maar dat je gelijk hebt,' zei Kees. Hij was iets gekalmeerd.
De volgende middag. Rrrring! 'Dat zal ons Patrick zijn,' zei Rietje, en ja, het was de trendy jongeman. Hij schudde zijn pa de hand. 'Gefeliciteerd met je vijftigste,' zei hij, 'en hier is het cadeau.' Kees lichtte het deksel van de doos en kreeg een kleur. 'Maar, maar...' 'Yes,' zei Patrick. 'Yes,' zei Rietje,' met de complimenten van schoenmaker Leo.' 'Mijn swingers,' zei Kees eerbiedig. 'Als nieuw en toch nog helemaal mijn swingers. Leo, zei je? Dat is geen schoenmaker, dat is een tovenaar.' 'Trek ze aan!' zeiden Rietje en Patrick in koor. 'Dat doe ik,' zei Kees Kornuit. En hoe hij keek! Hij leek wel tien jaar jonger.
De wereldschoenen van Chrissie
'Ja-dâââg,' zei Joke tegen haar oude schoolvriendin, 'zo ga ik niet met jou de Ardennen in.' 'Hoezo, wat mankeert eraan?' zei Chrissie verbaasd. 'Dit is toch een leuke sportieve voorjaarswandel-outfit van niet minder dan Modehuis Laseur & Lenferink?' De vriendinnen, vrouwen van vijfendertig, gingen samen een week de natuur in en dit was hun Planning Date bij Chrissie thuis. Wat nemen we mee? Wat doen we aan? Dat soort dingen. Ze hielden ervan alles goed en stijlvol te regelen.
'Dat schoeisel!' zei Joke. 'Die uit elkaar hangende loophompen, dat kan echt niet! Gooi ze weg en ga een paar fijne 2002-schoenen kopen.'
Chrissie was op de divan gaan zitten. 'Maar, maar Joke...' Het leek wel of ze ging huilen. Ze slikte, toen zei ze: 'Deze zogenaamde loophompen zijn mij zo dierbaar! Ik heb er in 1987 de Vierdaagse mee gelopen. Ik heb er de Lorelei mee beklommen. Over de natte wadden van Terschelling gestruind...' 'Ja, dat kun je nóg zien,' zei Joke, terwijl ze met een soort spottende waardering knikte. 'Hier, hier,' zei Chrissie, 'moet je kijken, hier tussen de hak en de hiel, in dat spleetje, daar zit nog zand van Corsica!' 'Welke hak?' zei Joke. 'O, dat stukje onduidelijks dat er bij de achterkant aanhangt?' 'Ik HOU van deze schoenen, mijn wereldwandelschoenen!' zei Chrissie. 'Jij vindt dat natuurlijk sentimenteel, maar ik HOU van ze...' 'Ik begrijp het helemaal, snoes,' zei Joke sussend, 'doe ze maar in een plastic tas, dan gaan we samen naar de schoenenpsychiater, daar kun je het allemaal gaan vertellen.'
'Schoenenpsychiater?' 'Absoluut.'
'Mijn vriendin,' zei Joke, 'heeft een probleem.' 'Aha,' zei de schoenmaker, toevallig ook een vijfendertiger, 'hopelijk iets in mijn vakgebied?' 'Laat maar zien, Chrissie,' zei Joke. 'Willem is een diepgevoelige kerel, die snapt het.' Chrissie bracht de schoenen tevoorschijn en zette ze op de toonbank. 'Mijn vriendin zei dat ik ze weg moest gooien...' 'Onmogelijk,' ze Willem spontaan. 'Dit zijn doorleefde schoenen met persoonlijkheid. Wat is dit hier bijvoorbeeld?' Hij wees op het spleetje tussen hak en hiel.
'Zand van Corsica,' zei Chrissie zachtjes. 'En deze wit uitgeslagen plekken? Avontuurlijk door nat gebied gezworven?' 'Hij begrijpt het helemaal!' zei Chrissie verbaasd tegen haar vriendin. Ze keek weer naar Willem. 'Dus gewoon op dóór blijven lopen, hè?' 'Onmogelijk!' zei Willem weer, spontaan. 'Deze karakterschoenen hebben juist de meest liefdevolle verzorging nodig. U gééft toch om ze?' Chrissie knikte met een ernstig gezicht. 'Nou dan!' lachte Wilem tevreden. Hij pakte de schoenen op en zette ze achter zich boven de werkbank. 'Tot morgen, dames.' 'Tot morgen, Willem,' zei Joke en duwde haar vriendin in de richting van de espressobar aan de overkant.
'Helaas,' zei Willem de volgende middag. 'Wat, wat?' vroegen de vriendinnen verschrikt. 'Helaas,' zei Willem tegen Chrissie, 'het Corsicaanse zand heb ik moeten verwijderen, het paste niet meer in het concept' Hij schoot nu zelf in de lach, reikte onder de toonbank en bracht de schoenen tevoorschijn. Daar stonden ze, stevig op nieuwe zolen en hakken, gloednieuw ingeveterd, glanzend gepoetst, dapper en helemaal gezond.Chrissie pakte ze op en drukte ze tegen haar wangen. 'Dit is geluk,' zei ze.
Een fatsoenlijke schnabbel
'Yes' zei Mike, de hoorn in zijn hand. Op het schermpje had hij het telefoonnummer van Boele herkend, de leider van hun bandje.
'We hebben een schnabbel,'zei Boele, 'voor vanavond.' 'Ha,' zei Mike, 'beestachtig rocken?' 'Vergeet het maar,'zei de ander,'een party op het Kasteel. We vallen in voor een fatsoenlijk top-40 orkestje dat ergens is vastgelopen. Dus nette nummertjes spelen met nette kleren en mooie, gepoetste schoenen. Zet 'm op Mike. Zie je om zeven uur. 'Mooie gepoe...' zei Mike nog, maar zijn gabber had al opgehangen. Gitarist Mike stak een hand in zijn haar, krabde op zijn schedel en keek rond in zijn huurkamer, echt zo'n klassieke vrijgezellenkamer, in films komt er vaak een zacht-glanzend meisje binnen dat verbaasd rondblikt en dan spontaan gaat opruimen. Hier kwam niemand binnen, ook niet om te helpen zoeken naar een beetje redelijke Kasteel-outfit. Jeans en T-shirt waren natuurlijk taboe. Mike vond zijn enige zwarte broek terug tussen de bladmuziek en een nog geheel beknoopt blauw shirt in een la. Ziezo, dit strijken en dan....De schoenen! Hoe, waar? Hád hij wel andere schoenen dan gympen, sandalen en kistachtigen? Wacht eens, had Pa hem niet eens uit zijn muzikantengarderobe....ja, ja, maar waar? Mike kroop, klom, loerde, haalde leeg, mompelde, zuchtte, gooide om: yes, eindelijk!
Uit het keukenkastje kwamen ze tevoorschijn. De oude zogeheten kostuumschoenen van Pa. Hij zette ze op tafel en keek er wanhopig naar. Ooit waren ze glad en nobel geweest, nu, na jarenlang verblijf tussen wrede schoonmaakmiddelen, vocht, hittegolfmufheid en muizen, waren ze beschimmeld en kromgetrokken, de zolen waren gebarsten....
Mike probeerde ze aan. Ze pasten. Maar dat was alles. Wat was het alternatief? Zulke schoenen nieuw kopen? Dat was iets van tweehonderd piek, vast wel. Toevallig had hij die niet, zo was het leven van de jonge muzikant helaas. Ineens......'Ik probeer het!'
'Nou,' zei de schoenmaker,'ik heb in de loop der jaren veel gezien, maar.....'Hij schudde zijn hoofd met een meewarige blik. 'Is er geen hoop?' vroeg Mike. De schoenmaker keek op. 'Geen hoop?' Zijn gezicht brak open, hij lachte. 'Kom over een uur maar terug, meer zeg ik niet.'
Mike ging naar huis om zijn broek in de vouw te persen en het overhemd te strijken.
'Zo,' zei de schoenmaker, 'weet je nog hoe ze eruit zagen?' Mike knikte.
'Aanschouw het wonder, 'zei de ander en zette ze op de toonbank. Het was even heel stil tussen de beide mannen. Toen zei Mike....'Zijn dit.....'
'Yep,' zei de schoenmaker, 'Dit zijn.' Ze stonden daar zo waardig, zo diepglanzend, zo onberispelijk, alsof ze nieuw waren, op gave lederen zolen en hakken.
Mike betaalde en kon niet laten de schoenmaker dankbaar een hand te geven. Terwijl hij overstak keek hij nog even om. De schoenmaker stak zijn hand op, toen ging hij weer aan het werk.
Mike zat vooraan op de bandstand. Soms dwaalden zijn ogen af naar een knap meisje in het feestgezelschap dat er uitzag als zo'n meisje dat in een film binnenstapt in een vrijgezellenkamer, verbaasd rondblikt en dan spontaan gaat opruimen. Ze keek ook telkens naar hem, een tikje nieuwsgierig. Mike zou dit moment nooit vergeten. Ze hadden juist een set van vijf gespeeld en namen het applaus in ontvangst, toen het meisje naar het podium kwam. Ze stond nu vlak voor hem, ze legde haar vingers op zijn rechtervoet, keek naar hem op en zei met een lief lachje: 'Mooie schoenen, jôh.' 'Vind je?' 'Ik ben Saskia,' zei ze. Zo begon het.
De filmpumps van Tessa
Tessa keek op de Marilyn-Monroe-kalender. 'Verhip' zei ze. Het was al vrijdag 28 december. Maandag oudjaar! Hoe, wie, wat! Ze trok de telefoon naar zich toe en toetste het nummer van Kim, die al sinds hun HAVO-eindexamen 1996 het ouwejaarsfeest organiseerde. Ook dat nog, de voicemail. 'Kim dit is Tessa. Help! Wat is het thema?' Een uur later belde Kim. 'Sorry, sorry, enorm sorry. Ik heb je per ongeluk overgeslagen met de info. Het thema is THE MOVIES, snap je wel? Film! Je mag het zelf invullen. Is dus wel makkelijker dan het thema MIDDELEEUWEN van vorig jaar, vind je niet?' 'Nee! Moeilijk! Veel te kort dag! Wat moet ik doen?' 'Cool blijven, ' zei Kim.
Tessa bekeek zichzelf in de staande spiegel. Zou ze als Marylin Monroe gaan? Ze wuifde de gedachte weg. Tessa was lang niet lelijk maar ze leek toch iets te weinig op het beroemde sexsymbool. Wacht, ze ging als Hollywood-symbool! Als moviestar, als de klassieke filmster! Maar waar haalde ze de spullen vandaan, zo gauw... Ze tuurde in haar klerenkast, dronk een groot glas cola, keek nog eens naar de MM-kalender, maakte haar vlecht los... Ineens wist ze het. Tante Mary.
De oude actrice deed open in een fluwelen kamerjas, met een glas sherry in haar hand. 'Zo kind,' zei ze met haar diepe doorrookte toneelstem, 'ik heb het helemaal begrepen, gelukkig heb ik al mijn glamour van vroeger bewaard, en ik weet dat je zo'n beetje mijn maten hebt.
Ga maar zoeken boven. Bonne chance, poppetje!' Op zolder knipte Tessa het licht aan. Het rook er naar schmink, stof, oude kleren, glorie van ooit. Maar in de kasten vond ze de dingen die ze bedoelde en die je nergens meer kon kopen: een vossenbont, hoedjes met voile, een jasje van namaakhermelijn, een zijden mantelpakje, japonnen met strass, nog meer hoeden, helemaal jaren '40 en '50. Opgewonden trok ze van alles aan. Wat een wonder, alles paste! Ze laadde kleren op haar armen en ging naar beneden. 'Mag ik dit echt allemaal lenen?' Tante zette Rik Felderhof af en keek. 'Natuurlijk, schat, maar wat je nu aanhebt, dat is al volmaakt, met dat ravissante figuurtje van jou erin. Volkomen Hollywood.'
Ze doelde op het strakke roodzijden mantelpakje dat Tessa had aangetrokken. Tessa knikte. Het voelde ook heerlijk. 'Maar die vierkante neuzen van jou daaronder, dat is een afschuwelijke stijlbreuk.' Ja, dat begreep Tessa. 'Ik vond boven geen schoenen.' 'In de gangkast,' zei tante, 'nou ja, wacht maar.' Ze kwam terug met een paar pumps. 'Hum,' zei ze zelf, 'tsja, ze zijn wel enigszins afgeleefd. Weet jij ergens een schoenmaker?'
Tessa zette ze op de toonbank. De schoenmaker zuchtte diep. 'Is er geen hoop?' vroeg Tessa 'Ik zucht uit liefde,' zei de schoenmaker. 'Kijk toch eens even.' Hij pakte een van de schoentjes op. 'Een kunstwerk.'
Hij wees aan wat hij opnoemde. 'Dit was ooit diepzwart suede, dit zilverkleurige teenstukje heeft ooit zacht geglansd, de bordeauxrode hoge hak is...nou ja, en deze arme pump is in een of andere kast verstoft en vochtig geworden. Sneu.' 'Jemig,' zei Tessa wanhopig. 'Maar,' zei de schoenmaker, 'morgenmiddag zie ik u terug. En dan!' 'En dan?' 'Dan!'
'Tessa,' fluisterde Reinout haar toe, vlak voor twaalven, 'afgezien van het feit dat ik stapelverliefd geworden ben op een eindexamenvriendin in een zijden mantelpakje, hoe kom jij aan die krankzinnige spannende, gave filmpumps?' 'Dat is geheim,' zei Kim, 'maar afgezien daarvan, er moet gezoend worden knul.' 'Gelukkig nieuwjaar, filmster,' zei Reinout en pakte haar beet.
De schoorsteenkoorts
Nu begon Tom (5 jaar) toch wel wat zenuwachtig te worden. Hij begreep niet hoe zijn zusje Iris (9 jaar) zo rustig rond kon lopen, in een boek kon zitten lezen, een beetje in de vensterbank kon hangen met een kalm gezicht. Dit was immers de allerergste spannende tijd ter wereld? Het was toch zo dat Sinterklaas echt in het land was. Hij had het immers zelf gezien op de televisie, hoe de boot langzaam de haven invoer, hoe Piet net als in het liedje stond te lachen en te roepen....hoe de Goedheiligman wuivend met zijn witte handschoenhand aan land ging.... Waar zou de Sint nu zijn? In een hotel? Of in het paleis van de koningin? Misschien deed hij overdag een slaapje, want 's nachts ging hij er natuurlijk op uit met zijn witte paard en zwarte Piet.
'Nou Tom,'zei zijn moeder,'Sint is in het land, dus nu mag je een paar keer je schoen zetten.' Tom kreeg meteen de schoorsteenkoorts. Hij werd helemaal warm en dan weer helemaal koud. De schoen! De schoorsteen! Wat moest er ook nog meer? Een bakje water voor het paard, ja natuurlijk, dat beest kreeg natuurlijk hartstikke dorst van die lange ritten. Tom zette zijn bruine rechterschoen bij de schoorsteen. Rechterschoen leek hem beleefder dan linkerschoen, omdat je bijvoorbeeld ook altijd iemand begroette door je rechterhand te geven, nooit je linkerhand. Hij maakte de veters een beetje losser, zodat de schoen wat opener was en er dus makkelijker iets in gedaan kon worden. 'Zet jij je schoen niet, Iris?' 'Ja hoor,'zei ze belachelijk kalm, ze haalde een laarsje van haar kamer en zette dat aan de andere kant van de schoorsteen tegenover de schoen van Tom. 'Nu moeten we nog zingen,'zei Tom. 'Okee,'zei Iris met een zucht, en zong de tweede stem bij het aloude 'Sinterklaas kapoentje.'
Voor dag en dauw was Tom uit zijn bed. Hij sloop naar beneden en keek bij de schoorsteen. Wat? NIETS! Lege schoen! Iris had ook niets. Ze haalde bespottelijk kalm haar schouders op. 'Mam?' 'Ja Tom, een beetje geduld. Sint moet zoveel huizen af, hij kan natuurlijk niet in één nacht alle schoenen van Nederland vullen.' Tom had toch het idee dat hij iets verkeerd gedaan had. De tweede nacht legde hij een winterwortel bij zijn schoen, het paard kreeg natuurlijk loeihonger van dat rijden in de nacht. De volgende dag was de wortel weg, en lag er een piepklein koetjesreepje in zijn schoen. Nou moe, dat stak je zo in je holle kies, was Iris het met hem eens. 'Ik moet wat verzinnen,'mompelde Tom. Hij staarde naar zijn schoen. De schoen was een beetje krommig, de neus was afgeschaafd van het balletje-trappen, de hak was scheefgesleten.
Ineens wist hij het! Dit was geen schoen om Sinterklaas mee te ontvangen. 'Mam?' Hij legde het haar uit. Ze sloeg met hoog opgetrokken wenkbrauwen een hand voor haar mond. 'Natuurlijk, dat was het! Weet je de schoenmaker? Hier Tom.' Ze trok de la open waar het huishoudkastje in zat. 'Hier is geld, ga maar gauw.'
'Zo jongeman,' zei de schoenmaker, 'wat is er van je dienst?
'Ik ga mijn schoen zetten,'zei Tom, 'dus moeten mijn schoenen heel mooi en deftig zijn voor Sinterklaas.' 'Wéét ik toch,'zei de schoenmaker, 'wanneer wil je hem zetten?'
Tom zette de gave, als nieuw glanzende schoen met de prachthak bij de schoorsteen. Wortel en water erbij. 'Nou moet het lukken,'zei zijn moeder. Tom zong erop los. En ja hoor. De volgende morgen stak er een fijne doos Lego uit zijn schoen. Iris had weer zo'n stom koetjesreepje. Maar ja, die had haar laarsjes ook niet naar de schoenmaker gebracht.
De rampschoenen van Remco Linders
'Nog een weekje, knaap,' zei vader Linders, 'dan gaat het gebeuren.' 'Hoezo, wie speelt tegen wie?' vroeg Remco (12) die algauw geneigd was aan voetbal te denken. 'Iedereen speelt tegen iedereen,' lachte Pa, 'maar ik heb het over het historische feit dat jij naar de middelbare school gaat.' 'O ja,' zei Remco, 'goh, ik dacht dat er iets leuks kwam.' Zijn moeder, Vonnie Linders, zette het toetje op tafel. 'Ha, hopjesvla!' zei Remco. 'Hopjesvla en voetbal, ziedaar de wereld van Remco,' zei Pa.
'Jongetje,' zei Vonnie tegen haar zoon, de volgende dag, 'je vader heeft gelijk, het is echt iets heel belangrijks in je leven. VWO! Voorbereidend Wetenschappelijk Onderwijs! Ik weet nog wel van mezelf, die eerste dag in de aula. Een toespraak van de rector, klassieke muziek...Zeg, wat doe je aan, laten we 't daar eens over hebben.'
'O, gewoon,' zei Remco. 'Hoezo gewoon. Je moet er perfect uitzien. Weet je wat? Doe dat voetbaltenue eens even uit en kleed je om.' 'Phoe, modeshow,' monkelde Remco, maar hij ging naar boven. Daar was-ie weer. 'Dit lijkt mij wel vet,' zei hij. Verwachtingsvol keek hij haar aan. Vonnie boog het hoofd met een hand voor haar ogen. Ze zuchtte. Remco had zijn inktzwarte T-shirt met rode vlammen aan, over zijn spijkerbroek met voetbalhelden-handtekeningen. Lompe gympen. 'Vet en verkeerd,' zei Vonnie en wees naar boven. Weldra kwam hij de trap weer af met een schone broek en het beschaafd grijs gedessineerde T-shirt dat hij nog nooit gedragen had. 'Keurig,' zei ze, 'nice, très bien.' Toen sloeg ze verschrikt een hand voor haar mond. 'O nee, wat een ramp, wat, wat...' 'Wat?!' zei Remco. Zwijgend wees ze op de schoenen, die ze een maand geleden met hem gekocht had, toen waren het nog prachtige leren niet-goedkope donkerbruine herenschoenen, nu waren het... ja, wat waren het? 'Ja, o sorry, het regende maar ik kwam Hans tegen die een voetbal bij zich had, en toen hebben op het St.Janspleintje...Uh, o ja, die hak is losgegaan toen ik tegen de stoep aanschopte, maar die kan ik misschien lijmen...' 'Maar dit is een ramp!' zei Vonnie. 'Nou ja, waarom nou,' zei Remco, die wel een rood hoofd gekregen had. 'Wacht, Mam, ik weet een oplossing! We kopen gewoon een paar nieuwe schoenen, goed?'
Vonnie keek hem zwijgend aan. 'Okay,' zei Remco, die in zulke schaamgevallen altijd Amerikaanse film ging spelen, 'don't worry, I'll take a look in my spaarvarken, right?' 'No,' zei zijn moeder. 'Of wacht, yes, maar niet voor nieuwe schoenen.'
'Dit zijn in principe mooie schoenen, jongeman,' zei de schoenmaker waarderend, 'er is alleen iets mee isgegaan, zo te zien.' 'Ja,' zei Remco, 'ik heb ze opgedoken uit de Titanic.' 'Haha! Enfin, tot morgen dan maar.'
'Nee!' zei Vonnie. 'Niet te geloven! Theo! Kom 's kijken hoe onze VWO'er eruit ziet!' Pa: 'Heb je nou toch nieuwe schoenen voor die jongen gekocht?' 'Nee. Schoenmaker. Remco heeft het zelf betaald.' 'Zo, toe maar,' zei Pa, 'was het duur?' 'Och,' zei Remco met zijn Amerikaanse filmgezicht, 'it's only money, Dad.'